Recensies

Een oud Vlaams grapje om de titel van dit album te verklaren: wat is de overeenkomst tussen een kip en een zonnende vrouw in badpak? Antwoord: de witte stukjes vlees zijn de lekkerste. Maar of je in dit album van Daniel Kox en Raoul Cauvin van lekkere hapjes kunt spreken, is betwistbaar. Uitgeverij Dupuis is er altijd als de kippen bij om een Cauvin-hersenkronkel uit te geven maar echt sterk zijn zijn grappen al lang niet meer; eerder flets en vaak te lang uitgesponnen. Er staat in Wit van kip welgeteld één gag waarin een kip opduikt. Het pluimvee uit de titel van deze politiehumorstrip is dus alleen terug te vinden in de oorspronkelijke Franse versie waar men het voortdurend over des pies of des poulets (kippen) heeft. Geen haan die daar naar kraait in het Nederlands. Dit 17e deel in de reeks scheelt anders in niets van de voorgaande delen. De grappen zijn soms voorspelbaar, of zelfs zo oud als de straat. En de tekeningen zijn nog altijd in die typische 'Weekblad Robbedoes'-stijl van jaren geleden, de ronde gezellige stijl van Gos, Walthéry of Peyo: geen flauwekul of grafische uitsloverij. Ik begrijp dat Cauvin en Cox hun ei kwijt moesten, maar misschien hadden ze er nog wat langer moeten op broeden.