Recensies

Van Stauffenberg, de hoofdpersoon van dit boek is een onvoorstelbare ouwehoer. Hij begint met praten op het derde plaatje van de eerste bladzijde en gaat zonder onderbreking door tot het laatste plaatje van de laatste pagina. Zijn zinnen bevatten mooie beeldspraken en plastische uitdrukkingen, maar zijn al met al helaas hol, quasi-intellectueel en veel te omslachtig: er wordt enkel op macro-niveau geklaagd over de gebreken en de leegheid van de mensheid zonder dat deze klachten gespecificeerd, toegelicht of onderbouwd worden. Uiteindelijk blijkt Van Stauffenberg dus - behalve wat fraai geformuleerd geklaag - niets interessants te vertellen te hebben.
Dat is voor het boek een ramp, want het heeft de nihilistische monoloog van Van Stauffenberg als enige onderwerp en dat levert in grafisch opzicht weinig interessants op. We zien de nep-intellectueel aan een tafeltje zitten met een vrouw tegenover hem. Af en toe crasht er op achtergrond een vliegtuig, maar dergelijke gebeurtenissen zijn zo misplaatst, bijna afleidend zelfs, dat ze echt niet kunnen verdoezelen dat het gekozen onderwerp geen spannende beelden oplevert. Als in het tweede gedeelte van het album Van Stauffenberg zijn monoloog vertelt vanuit een raar soort fantasielandschap, wordt helemaal pijnlijk duidelijk hoezeer tekenaar Warnold (Ward Arnold De Graeve) heeft moeten zoeken naar enige grafische spanning voor het boek.
In de toekomst zullen nog twee delen verschijnen in deze reeks. Als schrijver Lucas Charles (de Bruyker) daarin geen fundering geeft aan Van Stauffenbergs wereldbeeld en de situering ongewijzigd laat, dan zal deze serie ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als de vervelendste aller tijden.