Recensies

Eindelijk is er een vervolg op Arizona love. het laatste deel van deze legendarische westernserie waarvoor Jean-Michel Charlier (ook Buck Danny, Roodbaard, Tanguy en Laverdure) het grootste deel van het verhaal schreef. Na diens dood maakte de vaste tekenaar van de reeks, Jean Giraud (alias Moebius), Arizona love af. Dat was in 1990. De neven-reeksen bleven lopen: De jonge jaren van Blueberry (door François Corteggiani en Colin Wilson, ondertussen negen delen) en Marshal Blueberry (scenario van Giraud, tekeningen van William Vance (XIII, wordt afgerond met het binnenkort te verschijnen derde deel) floreerden. Maar de moederreeks lag stil. Giraud had nochtans beloofd dat hij de reeks ook zonder Charlier zou voortzetten. Hij zou de verhalen wel wat minder lang uitspinnen. want hij had niet veel zin meer in de ellenlange verhalencycli van Blueberry onder Charlier.
Nu is er Mister Blueberry, de eerste echte Blueberry van Giraud alleen. Nummer 22 staat op de cover, maar dat is niet helemaal correct. Eigenlijk zou nummer 24 juister zijn. In de nummering van Dargaud zijn namelijk enerzijds een aantal afleveringen van De jonge jaren opgenomen en anderzijds een aantal delen die verschenen bij andere uitgeverijen, weggelaten. Alle voornemens van Giraud ten spijt, wordt dit verhaal voorgesteld als het eerste deel van een cyclus.
Voor de liefhebber van westernstrips is dat uiteraard goed nieuws, want Blueberry is haast een synoniem voor een stevige western. Charlier en Giraud hebben het genre in de stripwereld doen floreren als nooit tevoren. Het is waar dat Giraud zijn mosterd overduidelijk bij Jijé, de grote stamvader, heeft gehaald. Maar Jijé heeft nooit dezelfde status bereikt bij het grote publiek. De verhalen van Blueberry hebben natuurlijk bijgedragen tot het succes: hier en daar een sliertje spaghetti heeft een western nog nooit geschaad. Giraud ontwikkelde zich in de loop der jaren met zijn realistische tekenstijl tot een westernpaus met vele volgelingen. Yves Swolfs en Wilson zijn daarvan waarschijnlijk de bekendste voorbeelden.
Alleen om het voorgaande zou je al blij zijn met een nieuwe Blueberry. Maar wat blijkt bovendien? Hoewel het album duidelijk een langer verhaal inleidt, is van meet af aan duidelijk dat dit een grote Blueberry is. De tekeningen zijn weer heerlijk gedetailleerd en komen door de mooie uitgave van Dargaud beter tot hun recht dan vroeger (als het papier er stoffiger uiziet dan de getekende woestijn, dan heb je een probleem). Het gegeven is verrassend, maar eenvoudig: acht jaar na het avontuur dat wordt verteld in Arizona love zien we Blueberry, meer burger dan ooit, terug als beroepspokeraar. Hij speelt van dorp tot dorp alle grote heren blut. Maar spoken uit het verleden blijven hem achtervolgen.
Giraud brengt historische personen, zoals sheriff Wyatt Earp en zijn broers, ten tonele. En ook het vervolg van deze cyclus zou zijn gebaseerd op een historische gebeurtenis: Blueberry is getuige van de heldendaden van Wyatt Earp. Maar gelukkig is de geschiedenis enkel de achtergrond voor de avonturen van de geïncarneerde lonesome cowboy-met-grijzende-slapen.
Tegelijk met Mister Blueberry is in het Frans ook een boek verschenen dat heel het fenomeen Blueberry bespreekt: de scenarist, de tekenaar, evoluties in tekenstijl, leidmotieven enzovoort. Het heet Il était une fois Blueberry en het is uitgegeven bij Dargaud.