Recensies

Aan het begin van De zottin en de moordenaar vinden we barones Ariane de Troïl, laatste hoofdrolspeler in de reeks De 7 levens van de Sperwer, terug in een krankzinnigengesticht, dat tevens in het geheim als bordeel dienstdoet. Ariane is niet alleen haar geheugen kwijt, maar bovendien zwanger van een onbekende verkrachter. Na de bevalling, waarbij haar kind haar wordt afgenomen. weet ze te ontsnappen en ze besluit haar vader Gabriël achterna te reizen. die naar de Nieuwe Wereld is vertrokken.
Heel in het kort is dat de inhoud van De zottin en de moordenaar. het eerste deel van Wuivende Veder. dat - helaas - veel meer wil zijn dan het vervolg op een succesvolle reeks. De situatie was vanaf het begin al tamelijk ingewikkeld, omdat Patrick Cothias en André Juillard twee verschillende reeksen rond dezelfde hoofdpersoon opbouwden: De 7 levens van de Sperwer. na zeven delen afgesloten, en Roodmasker, die werd overgenomen door een nieuwe tekenaar, Marco Venanzi. Later ontleende Cothias personages aan de hoofd reeks De 7 levens van de Sperwer om nieuwe stripseries op te zetten. Bij Glénat, de oorspronkelijke uitgever, verschijnen naast Roodmasker inmiddels reeksen over Ninon Secrète (het dochtertje waarvan Ariane de Troïl in De zottin en de moordenaar bevalt), Coeur brulé en Le roy du fou, dat inmiddels als enige van de nieuwe 'bij-reeksen' op de Nederlandse markt verschijnt. Hoofdpersoon van De dwaas van de koning is een tweede kind van Ariane, eveneens bij de geboorte van haar afgenomen en uit haar leven verdwenen. De vader is in dit geval echter geen onbekende verkrachter, maar Arianes grote en geheime liefde, niemand minder dan de Franse koning. Het kind wordt kort na de geboorte verruild met een gestorven zuigeling en groeit op onder de naam Jean-Baptiste Pouquelin, die later de bijnaam Molière zal krijgen. Naast de eerste, afgesloten hoofdreeks De 7 levens van de Sperwer en de vier nog lopende bij-reeksen, besloot Cothias een nieuwe hoofdreeks op te zetten met de oorspronkelijke tekenaar Juillard en daarvoor over te stappen naar een nieuwe uitgever, Dargaud. De reactie van de oorspronkelijke uitgever, Glénat, laat zich raden, te meer omdat de afzonderlijke reeksen nauw verweven zijn en telkens naar elkaar verwijzen: personages van de ene reeks duiken in een andere reeks op en scènes worden herhaald, soms letterlijk, soms vanuit een ander gezichtspunt. Wuivende Veder, zoals de nieuwe hoofdreeks werd genoemd, is zonder voorkennis van De 7 levens van de Sperwer vrijwel onbegrijpelijk (de recensent aan wie het album oorspronkelijk was toegestuurd, moest het uiteindelijk aan de redactie retourneren). Ik heb de indruk dat Cothias het probleem probeert te ondervangen door de volgende delen van de nieuwe reeks in Noord-Amerika te situeren, ver van Frankrijk en de intriges aan het Franse hof, die in de andere reeksen zo'n voorname rol spelen. De zottin en de moordenaar echter is alleen toegankelijk voor gevorderde Sperwer-lezers, waarvan er in Nederland toch niet meer dan een handjevol zullen zijn. Ik vrees bovendien dat weinig Nederlanders (of Belgen, voor hetzelfde geld) de grondige kennis van de Franse geschiedenis bezitten, die voor het lezen van Cothias' verhalen zo niet onontbeerlijk dan toch dringend gewenst is. Bovendien, en dat kan Juillards fraaie tekenwerk wel verhullen maar niet verhelpen, kampt Cothias als scenarioschrijver met een breed uitgesponnen vertelstijl, die mede tot gevolg heeft dat een album als De zottin en de moordenaar geen afgerond verhaal is, maar alleen een aflevering in een reeks die vrij willekeurig begint en eindigt. Ondanks alle aandacht die hij inmiddels aan haar heeft besteed, kost het Cothias moeite de lezer voor zijn hoofdpersoon Ariane de Troïl in te nemen. Dat is wellicht deels te wijten aan de afstandelijke toon die zijn verhalen nu eenmaal kenmerkt, maar het lijkt me evenmin een voordeel dat haar personage inmiddels over zoveel afzonderlijke reeksen, tekenaars en nu zelfs uitgevers is verspreid.
N.B. Geen waardering in sterren deze keer omdat, zoals gebleken is, het album nauwelijks als zelfstandig verhaal te lezen en dus te waarderen valt.