Recensies

Bomen leveren ons zuurstof en vruchten, en zonder papier zou uw gewaardeerde Stripschrift, in steen gebeiteld, zwaar in uw schoot rusten. Maar wist u dat bomen nog meer kunnen? Daar komt Cybele, de hoofdpersoon uit Het huis waar de bomen dromen, al snel achter.
Cybele is een jong meisje dat haar ouders heeft verloren bij een auto-ongeluk. Na deze tragische gebeurtenis trekt ze bij haar oma in. Oma, een zonderlinge vrouw, woont in een geheimzinnig bos in het huis waar de bomen dromen.
De gebeurtenissen die volgen worden ondersteund door fragmenten van gedichten en literaire teksten. Deze bepalen samen met de eenvoudige tekenstijl van Didier Comès de sfeer van het verhaal. Ondanks de in krachtig zwart en wit uitgevoerde tekeningen, blijft het geheel een beetje zweverig. Het afbeelden van de personages is niet altijd even sterk, maar de gelijkenis van oma's rimpels met de nerven van een boom is sterk gevonden.
Het verhaal wil een waarschuwing zijn aan de mens om zich te bezinnen over zijn omgang met de natuur. Daar is niks mis mee, maar de uitwerking van het gegeven werkt in de hand dat je hiervoor ook kennis kunt nemen van Panda, het blad van het Wereld Natuur Fonds, of een soortgelijk iets.
Als extraatje vindt de lezer aan het eind van het boek nog een stuk tekst, waarin Gabriel Yacoub verhaalt over de Groene Man, archetype van de harmonie tussen mens en natuur. Al met al lijkt Het huis waar de bomen dromen me een boekwerk, dat zeker niet mag ontbreken in de boekenkast van prinses Irene.