Recensies

Iedere fantasy-auteur die nu nog durft aan te komen met een slap aftreksel van Tolkien, dat drijft op elfen, dwergen en Orks, verdient het terechtgesteld te worden. Dat schijnen de meeste mensen nu toch begrepen te hebben. Vandaar dat men in de Fantasy-reeks van Geknipt Papier dit soort werk niet snel zal tegenkomen. In plaats daarvan worden eigen werelden gecreëerd. Soms overtuigend en soms niet.
Eén van de laatste werken uit die reeks is de serie Finkel. Het verhaal is gesitueerd in een maritieme wereld, bestaand uit de drie grote rijken, het rijk van de vochtige gronden en de eilandengroepen van de Nek' Amas, een woest barbarenvolk. Een belangrijke macht in die wereld is de compagnie van de Feder (genoemd naar de oprichter, Osmin Feder), een soort van humanistische organisatie die gespecialiseerd is in handel drijven. Zeeman Finkei, ontslagen bij de Feder wegens illegale zaakjes, wordt weer opgeroepen door diezelfde compagnie en vertrekt met zijn aangenomen dochter Esta, Sige-monnik Berith (bedreven in het gedachtenvangen en meester van de zeven wetenschappen) en Feder-agente Eloine naar de Meander-archipel. In deze wereld heerst onder kinderen de Koraal-ziekte, een kwaal die de schepseltjes laat muteren in visachtige wezens. Er is één kind gesignaleerd dat de laatste fase van de mutatie voltooid heeft. Het groepje onder leiding van Finkel is uitgevaren om dit kind te halen voor nader onderzoek. Ze worden daar echter flink bij gehinderd door de piraten van de Nek' Amas die een informant bij de Feder hebben zitten. Diegene die het kind verovert, krijgt namelijk de macht om de hele wereld te overheersen.
Het tekenwerk van Gine is stukken vooruit gegaan sinds Kapitein Sabel en Sneeuw. Hij laat zich soms wel erg door Moebius beïnvloeden. De inkleuring van Rita is hier en daar sober, maar smaakvol. Complimenten voor Didier Convard voor het mooie, originele verhaal. Eindelijk iemand die op weg is nieuw leven te blazen in het traditionele fantasy-genre. Het is alleen jammer dat hij zich iets te veel laat inspireren door aardse culturen. De uniformen van de Feder lijken op die van Franse soldaten uit de tijd van Napoleon, De Sige-monniken lijken op Boeddhisten en de Nek' Amas lijken op Polynesiërs. Verder komen de dialogen vooral in het begin van het verhaal zo nu en dan kunstmatig en onnatuurlijk over. Dat is te wijten aan het feit dat de auteur veel informatie kwijt moet. Dit zijn echter een paar kleine kanttekeningen die niet erg veel afbreuk aan het leesplezier doen.