Recensies

Eén van de meest Belgische stripreeksen die er zijn, is die rond het irritante weesjongetje Jimmy van Doren van Daniel Desorgher en Stephen Desberg. Even terzijde: ik heb die naam nooit begrepen. In het Frans heet-ie Jimmy Tousseul. En tout seul is Frans voor helemaal alleen. Hij is dus wees en helemaal alleen, maar kan altijd terugvallen op zijn oom Schatzy die Jimmy onder zijn hoede heeft. Van zijn losvast vriendinnetje Lana heeft hij niet veel meer te verwachten nu haar moeder hem de deur heeft gewezen. Zijn geld wordt als bruidsschat gezien, en zijn vriendschap met Lana wordt verkeerd uitgelegd. Jimmy moet ondervinden dat zijn sympathie voor de negers niet altijd wederkerig is, en dat heeft niks te maken met racisme maar veeleer met een andere opvoeding, een ander gedachtengoed en een ander geloof. En dat geloof is nu precies waar alles in Het gezicht van God om draait.
Niemand beweert in dit album dat een bepaalde cultuur beter of slechter dan een andere zou zijn, maar waarom willen blanken altijd alles veranderen? Het verschil in perceptie wordt ten top gedreven als een ploeg archeologen een beeld vindt op een plek die als de bakermat van de mens wordt gezien. Ze vinden er skeletten van de eerste mensen, maar ook dat religieuze beeld dus. Gek is dat het geen hoofd heeft. Tijdens de speurtocht naar dat hoofd gebeuren dodelijke aanslagen. Het lijkt er op dat een zwarte tovenaar de dader is.
Meer kan ik niet verklappen want dan verknal ik dit ijzersterke album. Dit achtste deel is ongetwijfeld het meest geëngageerde uit de reeks en mag best meerdere keren aandachtig gelezen worden. Het is een zeer intelligent album maar blijft de indruk wekken dat het voor kinderen (of misschien jongeren) bedoeld is. Daarvoor is het thema echter te universeel en te diepgaand. Eén van de beste albums van de laatste maanden.