Recensies

Thompson, Downes, Hawker, Newman, Woodcock, Pilbrow, Glynn, Williams, Cluff, Husband, Read, Turner, Hunter, Nicolas, Johnes, Pugh, Honeysett, Cookson en Snevin. Nooit van gehoord? Het Engels voetbalelftal met acht reservespelers? Of misschien de cast van de Londense uitvoering van Les Miserables? Britse dichters of romanfiguren? Nee... cartoonisten. Namen die ons weinig zeggen en dat moeten we ook maar zo houden.
Engelse humor staat hoog aangeschreven en Engelse cartoonisten hebben een rijke traditie. Het blad Punch bestond ruim 130 jaar (van 1841 tot 1992), was hét toonaangevende humorinstituut en oer-Brits, maar verloor de slag met Private Eye en Viz, bladen die met hun tijd meegaan en hun grappen iets harder op de lezer afvuren.
The Spectator cartoon book zou geen slecht figuur hebben geslagen in het oude Punch. Het boekje staat vol 'softe' grappen, die het voornamelijk (zoals de meeste Engelstalige cartoons) van hun ondertitels moeten hebben. Man bij psychiater: 'U beschouwt zichzelf als een verliezer, dat is fout. Zie uzelf meer als iemand voor wie het onmogelijk is om van een ander te winnen!'. Daar hoeft geen tekening bij! Man met gevangen vis bij een rivier, vis zegt: 'Je overweegt toch niet om me dáárin (wijst naar de vervuilde rivier) terug te gooien?'. Dat is aardig met tekening.
Ruim 150 cartoons waarvan er een paar de moeite waard zijn. Zo'n boekje hoeft echt niet door de tunnel te komen om onze papierberg aan te vullen.