Recensies

Veel comic-titels gaan gebukt onder de beschuldiging dat het massaprodukten zijn, gemaakt door horden geestdode, snelverdienende auteurs, die onoriginele scenario's schrijven zonder enige persoonlijke betrokkenhehid, omdat de uitgever bepaalt wat er gebeurt en niet de auteur. Om deze stellingname te onderstrepen haalde Stripschrift-columnist Ben Bits in Stripschrift 265 als voorbeeld Charles Burns' Blood Club aan, zonder de strip zelf gelezen te hebben. Hij had geen slechtere keuze kunnen maken om dit te illustreren.
Als Bits het werk van deze auteur had gekend, had hij geweten dat Burns allerminst aan de bovenstaande beschrijving van een 'typische' comic-auteur voldoet. Juist Burns is iemand die zich niets aantrekt van 'mainstream', commercie of zijn uitgever. Het feit dat hij meewerkte aan Art Spiegelmans blad Raw en een tijdje bij de Valvoline-groep zat (waar onder andere Mattotti en Kramsky deel van uitmaken) zegt wat dit betreft genoeg.
Burns is gefascineerd door het perverse en het morbide, maar Blood Club is niet bepaald bloedstollend te noemen. Liefhebbers van zijn werk komen in deze strip niet echt aan hun trekken. Natuurlijk is de strip weer op minitieuze wijze in beeld gebracht. Maar afgezien van de schutpagina's gaat Burns nergens voluit. Het 'spannende' jongensverhaal waarin hoofdrolspeler Big Baby oog in oog komt te staan met een dolende geest is heel ingehouden en weinig opzienbarend. Waar de auteur in andere werken zijn ongebreidelde fantasie de vrije loop laat, is Blood Club ronduit tam en teleurstellend.
Lezers, in het bezit van een zwakke maag, die onbekend zijn met het werk van Burns, kan ik deze strip van harte aanbevelen als kennismaking met Burns' wereld. Als dit naar meer mocht smaken, verwijs ik naar 'steviger' kost, als Skin deep en Hardboiled defective stories. Momenteel werkt de man aan een groot project, genaamd Black hole, waarin hij weer alle registers opentrekt in een verhaal dat handelt over traumatische conflicten die ontstaan door ontluikende seksualiteit bij tieners. Ditmaal belooft de auteur zijn eigen clichés verder uit te diepen.
En wat betreft mensen zoals Bits, die moeten zich gaan schamen, omdat zij zich net zoals Dokter Wertham afwijzend tegen een complete stripvorm opstellen, zonder dat zij weten waar de klepel hangt.
P.S. Overigens, een leuk detail uit Blood Club is het eerbetoon aan Hergé achterop. De man is een grote inspiratiebron voor Burns geweest.