Recensies

18 Brumaire is het vierde deel in de serie Arno. De eerste drie delen werden getekend door André Juillard. De mij tot nu toe onbekende Jacques DenoëI heeft het van hem overgenomen; en dat heeft hij niet slecht gedaan.
Denoël is als striptekenaar geknipt voor een historische reeks. Zoals we dat gewend zijn van tekenaars in het historische genre, zoals bij voorbeeld zijn voorganger, besteedt hij veel aandacht aan historische decors en kostuums. Van een eigen inbreng geeft hij echter geen blijk.
Jacques Martin is een man met meer ideeën dan hij zelf uit kan werken; hij heeft zich daarom verzekerd van een aantal medewerkers. Maar wie de verhalen ook tekent, het blijven toch in de eerste plaats Martin-strips met typische Martin-kenmerken.
In al Martins verhalen speelt een historisch personage een hoofdrol als vriend van zijn eigen hoofdpersonage. In het geval van Arno is dit Napoleon Bonaparte. De eerste drie delen van deze reeks speelden zich af in Italië en Egypte en hierin is Napoleon nog veldheer.
Na zijn terugkeer in Parijs pleegde Napoleon een geslaagde staatsgreep. Deze staatsgreep vond plaats op 18 Brumaire (9 november 1799), niet lang daarna zou hij de vrijwel onbeperkte macht over de Franse Republiek naar zich toetrekken.
Arno ontmoet Napoleon weer ten tijde van de voorbereidingen van de staatsgreep en is er later getuige van. Verder gebeurt er in dit verhaal eigenlijk niet zo heel veel, de Rode Schoppen duiken weer op en Arno heeft een ontmoeting met agent Vidocq. Aan het einde van dit verhaal vertrekt hij naar Noord-Amerika, achter de Rode Schoppen en een ontvoerd minnaresje aan.
Denoël is erin geslaagd het tekenwerk van Juillard vakbekwaam over te nemen, maar ik hoop dat hij en Jacques Martin ons de volgende keer meer te vertellen hebben.