Recensies

In het eerste deel van Zoo is ieder plaatje een kunstwerk. Elke willekeurige pagina die wordt opengeslagen straalt een heerlijke warme sfeer uit. In prachtige aardkleuren en met een grandioze stijl verbeeldt Frank Pé een negentiende-eeuwse dierentuin waar de beesten alle ruimte hebben in hun kooien, waar de natuurlijke omgeving van de dieren perfect is nagebootst.
Over de uitbeelding van de dierentuin is serieus nagedacht. De lezer krijgt enkel details te zien, elke keer weer met een ander dier in de hoofdrol. Omdat het totaaloverzicht ontbreekt, en het detail zo fraai in beeld is gebracht, kan de lezer niet anders dan fantaseren over een machtig totaalbeeld van de zoo. Maar hoe mooi de dieren en hun tuin ook figureren, de mensen die ze verzorgen zijn het belangrijkst. Het is een fascinerend, gepassioneerd stelletje met extreme karakters. Ze zijn realistisch en ontroerend. Ook van hen krijgt de lezer slechts momentopnamen te zien, hetgeen de personages met dezelfde raadselachtigheid omringt als de dierentuin waarin zij werken. Frank en Philippe Bonifay hebben op deze manier zorgvuldig een wereld gemaakt die de lezer zelf af mag maken.
Misschien hebben zij dat iets te zorgvuldig gedaan. De verschillende details die langzaam het totaalbeeld vormen van de dierentuin en de karakters, missen tot nog toe een plot dat hen onderling verbindt. Naarmate het beeld totaler wordt, gebeurt er niets dat duidt op het ontstaan van een echt verhaal met een begin en een eind.
Als het eerste deel van Zoo eindigt breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Het kan zijn dat dit in deel twee de spanning op zal leveren die de vertelling nog nodig heeft. In dat geval wordt Zoo 2 een album dat in alle opzichten perfect is: een waar meesterwerk.