Recensies

Klaarblijkelijk hebben vrouwen een ander gevoel voor humor. José Vonks schetsen uit het dagelijks leven van man en vrouw (deels eerder verschenen in Opzij) brachten me allerminst in een hilarische bui. Halverwege de lijvige strip begon ik de resterende bladzijden te tellen en riep ik de hulp in van mijn geliefde. De openingszin van deze recensie was geboren.
Toch is Ik ben, ik was een interessant boek. Dat ligt zeker niet aan de eikelige titel, niet aan de stijl van tekenen, noch aan de tekst. Wat dat betreft waart de geest van Claire Bretécher nog steeds rond: simpele, zwart/witte tekeningen en tekstballonnen die je grotendeels zelf moet invullen. Het werk van José Vonk is vooral belangrijk vanwege zijn positie in de ontwikkeling van het feminisme. Ik ben, ik was markeert de teloorgang van het koortsachtige 'seksecentrisme' van de jaren zeventig. Alles draait nu om de 'miscommunicatie' die harmonische relaties tot grote felheid stuwt. Aanrader: discussieer nooit met je vrouw over seksespecifieke humor in strips. De hyperbool is nagenoeg uit de feministische literatuur en strip verdwenen. Eerlijk is eerlijk, José Vonk hoeft niet eens te overdrijven om de mallotige wijze waarop mannen en vrouwen hun gelijk proberen te halen in beeld te brengen. Relaties draaien om verwachtingspatronen. De beste verwachtingen bestaan in goudomrande taal. En de mooiste woorden geven het meeste gezeik. Ik ben, ik was geeft een erg realistisch beeld van relationele trubbels. Eigenlijk is het helemaal niet om te lachen. Maar het is geruststellend te merken, dat vrouwen een beter gevoel hebben dan mannen voor het kolderieke karakter van dagelijkse misverstanden.
En de mannen? Waar zijn de striptekenaars die zich bezig houden met de relatie tussen beide seksen? Geen strip zonder vrouwen, talloze helden en losers zoeken er hun toevlucht, maar ik ken geen enkel album waarin een mannenhand de riffen van het gedeelde leven in kaart brengt. Een treurige constatering, nietwaar; en hopelijk een uitdagende.