Recensies

De collectie 'Getekend' is een schatkamer. Wie er binnengaat, ontdekt het ene juweeltje na het andere. Juwelier Lombard is klaarblijkelijk trots op zijn nieuwe reeks.
Na Cosey's Op zoek naar Peter Pan, het dit-is-de-zendtijd-van-Socutera Zelie, noord-zuid, en de zoveelste herdruk van Dany's en Gregs Avontuur zonder helden zou Irish melody het vijfde diamantje moeten zijn dat in deze collectie is verschenen. Tekenaar Franz (pseudoniem van Franz Drappier) leert ons in Irish melody de moeilijke jeugd van zijn geesteskind Lester Cockney kennen.
In de eerste pagina's wordt de teneur van het album neergezet wanneer de lezer getuige wordt van tal van dramatische gebeurtenissen.
Lester blijkt de zoon te zijn van een gelijknamige Engelse zeeman met een Cockney-accent en een Ierse deerne, die luistert naar de naam Shannon Mahoney. Pa Lester wordt door vader Mahoney en een aantal collega's op een fiks pak slaag getrakteerd en verjaagd. En alsof dat op zichzelf niet reeds genoeg is, bezwijkt de arme Shannon ook nog kort na de bevalling.
Lester junior is na de Engelse bezetting van Ierland, met het oog op zijn afkomst, het ideale doelwit van verwensingen en pesterijen van Ierse leeftijdsgenootjes. (Wat kunnen kinderen toch wreed zijn!) Gelukkig is er de excentrieke marskramer Old Hawk Tim, die zich als Vitalis zelve over de 'gelegenheids-Remi' ontfermt.
Franz kiest in dit album de thematiek die reeds is voorgekauwd in klassiekers als Alleen op de wereld, Kruimeltje en Oliver Twist.
Het album is - en dat moet gezegd worden - zoals dat altijd bij Franz het geval is, zeer sfeervol getekend en de inkleuring geeft aan het album de functionele zweem naargeestigheid die het genre kenmerkt.
Het verhaal is, zo moge duidelijk zijn, zeer clichématig en heeft het zelfde gehalte aan kitsch als de bekende schilderijtjes van het zigeunerkind met de traan op zijn wang.
Irish melody ontstijgt zelden het niveau van een romannetje uit de schatkamers van de Bouquetreeks en zou het beter doen als miniserie bij de NCRV.