Recensies

Soms lijkt het of een scenarioschrijver zijn werk volstrekt niet serieus neemt en er maar op los fantaseert zonder ook maar een seconde na te denken over de logica of de aannemelijkheid van zijn verhaal. De bijdrage van Jean-Luc Vernal aan Bran is daar een sprekend voorbeeld van. Mongolen, indianen en druïden lopen er door elkaar heen, de hoofdpersoon beleeft er onuitgelegde stupide visioenen en als klap op de vuurpijl wordt er in de laatste drie plaatjes een onbegrijpbare link naar het heden gelegd. En dat is dan ontsproten uit het brein van iemand die met Hermann aan Jugurtha heeft gewerkt!
De tekeningen van Philippe Delaby zijn van een minder triest kaliber. Zij zijn zeer realistisch, natuurgetrouw en bij vlagen zelfs fraai. Helaas missen zij een eigen karakter of visie waardoor ze op een bepaalde manier vergelijkbaar zijn met de gereproduceerde kitsch-schilderijen van het huilende zigeunerjongetje. Ook dat zou er, mits uitgevoerd met wat meer lef en creativiteit, best wel aardig uit kunnen zien.