Recensies

Een jaar of drie, vier geleden verzamelde de Amerikaanse producer Hal Wilner een groot aantal popmuzikanten om zich heen om te werken aan het project Stay awake, een compilatie van muziek uit Disneyfilms. Stay awake is niet van minuut tot minuut even boeiend, maar is als geheel meer dan de moeite waard met een paar heerlijke hoogtepunten, zoals Someday my prince will come, gezongen door Sinead O'Connor, Wish upon a star door Ringo Starr en het prachtige brommende stemgeluid van Tom Waits in Hey ho.
Vergelijkbaar met Stay awake, maar veel minder geslaagd is Simply mad about the mouse. De man die het allemaal organiseerde was ditmaal B.A. Robertson en hij werkte met mensen/groepen als Billy Joel, Larry Conick, Soul II Soul en LL Cool J, een uiteenlopend gezelschap muzikanten, dat ook uiteenlopende muzikale prestaties levert. Leuk is wel dat van Simply mad about the mouse niet alleen een cd verscheen maar ook een videoband (op de cd staan overigens twee nummers meer dan op de band).
Niet altijd zijn de clips op deze band even geslaagd. Het leukst zijn natuurlijk de clips waarin volop scènes uit Disneyfilms zijn te zien. Wat dat betreft begint het al goed met Billy Joel die in de getekende sprookjeswereld belandt en (helaas niet al te indrukwekkend) Wish upon a star zingt. Volop beelden uit Fantasia en Alice in Wonderland begeleiden ex-Car Ric Okaseks vertolking van Zipadeedooda. Dan is het de beurt aan LL Cool J met een rapversie van Who's afraid of the big bad wolf. Geen wolf en biggetjes in beeld, maar wel een aardige clip in zwart/wit, die duidelijk niet in de Disneystudio's is gemaakt.
Harry Conick belandt op een sjieke party, waar hij The bare necessities zingt (uit Jungle book). Het is vooral te danken aan Conicks vocale kwaliteiten en diens personality dat deze track toch overeind blijft staan. Bobby McFerrins vocale gegoochel in The Siamese cat song wist mij niet te boeien, evenmin als de Tron-achtige computeranimaties waar hij zich doorheen bewoog. Leuker wordt het weer met Soul II Soul dat een vrolijk swingend Kiss the girl ten gehore brengt op een tropisch eilandje. afgewisseld door beelden uit De kleine zeemeermin. Een volslagen mislukking is de laatste clip: beelden uit de tekenfilm De schone slaapster worden afgewisseld met beelden uit het gelijknamige ballet van Tsjaikowski en beelden van een symfonie-orkest. Het had zo mooi kunnen zijn, helaas. A dream is what your heart makes wordt gezongen door Michael Bolton, misschien een goede liedjesschrijver maar met een stem waar de honden geen brood van lusten. Jammer. Wat het hoogtepunt had kunnen zijn van deze videoband, wordt door de keus voor Bolton grandioos verknoeid. Een betere uitvoering had me de negatieve kanten van het voorafgaande kunnen doen vergeten.
Nu is de algemene indruk die overblijft na het zien van Simply mad about the mouse te vergelijken met het eten van een gerecht waarin de ingrediënten willekeurig door elkaar gegooid zijn. Af en toe is een hapje best lekker, maar de volgende hap is weer een stuk onsmakelijker. Uiteindelijk zijn het deze laatste happen die je het langst bijblijven.