Recensies

De gentleman-avonturier van Hugo Pratt is weer terug en met hem vele oude bekenden als de besikte, gewetenloze Raspoetin en de van Nietzsche-snor voorziene filosofieprofessor Steiner. Deze keer waagt hij zich in een labyrint dat zijn weerga niet kent. Het heeft een hallucinerende werking en verbindt raadselachtige plekken als oude Maya-tempels en Paaseiland met elkaar. Corto beweegt zich hierin met een onvoorstelbare arrogantie ten opzichte van de eeuwenoude bewoners, af en toe vechtend met gevaarlijke en indrukwekkende tegenstanders.
Het tekenwerk is in de typische Pratt-stijl en die past uitstekend bij de beklemmende, tropische en enigmatische sfeer van het album. Maar, hoe goed de tekeningen ook zijn, het sterkste punt van het avontuur wordt gevormd door het zorgvuldig uitgedachte plot dat in meerdere opzichten aan Umberto Eco's Slinger van Foucault doet denken. Zo haalt het schijn en werkelijkheid door elkaar tot er een onontwarbare kluwen is ontstaan en de fantasie, de mythe, niet meer van echt is te onderscheiden. Daarbij verbindt Pratt, net als de schrijver Eco, verschillende historische lijnen met elkaar die voorheen schijnbaar niets met elkaar te maken hadden, aldus een compleet nieuwe geschiedenis makend. Het verhaal ontbeert echter de filosofische diepgang van het bovengenoemde boek om een vergelijking volledig te kunnen doorstaan. Als positieve afwijking stelt het daar wel veel meer vaart en actie tegenover.
Als er uiteindelijk iets is dat je op dit boek zou kunnen aanmerken dan is het de absolute voorspelbaarheid van de belangrijkste karakters, de op den duur saai wordende intelligente uitspraken die zij doen en de volmaakte daden die zij verrichten. Dat zijzelf zo prat gaan op hun vermogens maakt hen er alleen maar vervelender op.