Recensies

Deel twee en drie uit de sf-reeks van Frank Miller en Geof Darrow liggen in een beperkte oplage van 1500 exemplaren in de winkels. Op de coverafbeelding na (de uitgever koos voor een gedeelte van een stripplaat) steekt het tweede album gunstig af bij de Amerikaanse uitgave. De omslag is van stevig karton en de kleuren zijn iets fletser, wat vooral de overzichtelijkheid van de massascènes ten goede komt. Darrow is een nauwkeurig tekenaar met een scherp oog voor detail. De precisie waarmee hij rampen en geweld uittekent, is de voornaamste reden dat deze niet gaan vervelen. Op elke pagina veroorlooft hij zich wel een grapje met een merknaam (een bierblikje met het DC-logo), of een stripfiguur (Tweety met een vuurwapen). Helaas staat daar een overweldigende hoeveelheid geweld tegenover. Van de eerste tot de laatste pagina is Hard boiled 2 gevuld met rondspattend bloed en exploderende machinerie.
Vertelde deel één nog een redelijk intrigerend verhaal, in deel twee beperkt scenarist Miller zich tot de grove middelen. Mogelijk op aanraden van Darrow, voor wie Miller bepaalde wijzigingen in het scenario maakte. In dit album krijgt verzekeringsagent Earl het aan de stok met een wel erg taaie wanbetaler, een oudere dame met de kracht en onkwetsbaarheid van een Shermantank. In het gevecht tussen de twee, dat zoals gezegd een album lang duurt, sneuvelt een halve stad en een groot aantal van haar inwoners. Op de laatste pagina's is er weer even sprake van een verhaal, wanneer Earl achter zijn ware identiteit komt. Die lijn zet zich gelukkig voort in het derde en laatste deel van de reeks, dat heel wat interessanter is.
We lezen niet alleen wat Earl overkomt als hij zich tegen zijn opdrachtgevers keert, maar in dit deel overtreft Darrow zichzelf bovendien als tekenaar. Geloofwaardige robots hebben we wel eerder gezien, maar een robot die even functioneel als sexy is... Voor striplezers die na deel twee toch niet willen afhaken, maakt Hard boiled 3 nog veel goed. Oh ja, en let op de verwijzing naar de serie Give us liberty, die Miller samen met Dave Gibbons maakte.