Recensies

Mantsjoerije, eind vorige eeuw. Nog altijd maakt de Mantsjoe-dynastie de dienst uit in China's rijkste provincie, maar onder de bevolking broeit onrust. De Mantsjoe's laten oogluikend toe dat Europese mogendheden als Engeland, Frankrijk en Holland China leegroven en de bevolking uitbuiten. Het verzet is bescheiden, maar groeit dagelijks. Dat is de situatie die de jonge Henk aantreft als hij met zijn dienaar Song in Drakenstad aankomt. En zo koel als de hereniging met zijn vader plaatsvindt, zo heet gaat het er aan toe als hij in de sloppen en stegen bij opstootjes betrokken raakt. Het koloniale China staat op het punt in elkaar te storten en dreigt Henk in zijn val mee te slepen.
In Drakenstad wordt een stukje geschiedenis prachtig vermengd met Chinese mythologie. Naast Europeanen en Chinezen wordt het verhaal bevolkt door mythologische wezens, zonder dat ze uit de toon vallen. Dat is misschien wel het knapst aan de tekenstijl van Thierry Robin. Pas na een tijdje valt het op dat Henks dienaar Song geen oude Chinees is, maar een bokachtige Tsai. De dieren op de markt verschillen soms wezenlijk van die van ons, maar een vlugge lezer zal het niet opmerken. Deze Oosterse subtiliteit versterkt de dreigende sfeer. Globaal is alles herkenbaar voor de Westerling maar de vreemde, griezelige details wekken de indruk dat hij niet in dit werelddeel thuishoort.
De mensen worden door Robin realistisch of karikaturaal uitgebeeld, naar gelang de karakters daarom vragen. Het resultaat is een briljante mengeling van stijlen, waarin zowel Boucq, Uderzo als Loisel zijn te herkennen.
In Drakenstad wordt het typisch Oosterse evenwicht tussen Yin en Yang gebruikt om de ongelijkheid tussen koloniaal en gekoloniseerde uit te drukken. De verstoring van deze balans leidt tot een climax van een gewelddadige schoonheid, die veel belooft voor het tweede deel van deze serie.