Recensies

De 'Collectie Horizon' van Dargaud moest blijkbaar een prestigieus project worden en werd dan ook sjiek vormgegeven met een modieuze typografie en een pseudo-artistieke cover. De inhoud werd echter over het hoofd gezien.
Dit eerste deel wil iedere goede strip van de laatste tien jaar overtreffen maar - en dat is eufemistisch geformuleerd - heeft duidelijk een beetje te hoog gegrepen. In het album zijn dan ook talloze invloeden terug te vinden: personages à la Frank Miller, decors van Enki Bilal, vrouwfiguren van Milo Manara, architectuur van François Schuiten... Maar allemaal een beetje zoals Michel Schetter (van onder andere Cargo en Yin Yang) of Erwin Seis (van onder andere Zilverpijl, Bruges-la-Morte en Frenchy) het ook doen: beïnvloed door gereputeerde artiesten en uitgebreid gebruik makend van foto-documentatie maar op zo'n manier dat het nogal opvalt. De plaatjes missen spontaniteit, ze zijn krampachtig in het blad geschikt, kregen koude of zelfs dode tinten mee en werden overduidelijk met een saaie lijnvoering van fotomontages overtrokken.
Lesueur weet bovendien niet wat anatomie en perspectief is, en kleurleer en schaduwwerking zijn ook niet aan hem besteed.
Scenarist Midant wil dan ook nog van alles tegelijkertijd vertellen over een ontwerper die door een ministerie van speciale zaken verplicht wordt om een designerdrug te concipiëren en op de markt te brengen en daardoor verstrikt raakt in allerhande zaakjes. Maar als de auteur in dit gezochte verhaal over zijn eigen voeten valt, kan je moeilijk gewag maken van een goede strip. Hoe sjiek die dan ook verpakt is.