Recensies

Enki Bilal heeft in Nederland voornamelijk bekendheid gekregen door de verhalen Ver van hier, uit Pilote, en de verhalen rond de voorbijganger. Koude evenaar is feitelijk een vervolg op Kermis der onsterfelijken, spelend in een aangetaste surrealistische 21e eeuw. Er treedt een aantal oude bekenden op, zoals tijdreiziger Alcide Nikopol, die in symbiose leeft met de Egyptische god Horus.
Zonder nadere verklaring duikt ineens vanuit het niets de zoon van Nikopol op, die vruchteloos op zoek is naar zijn gestigmatiseerde pa. Tijdens een verontrustende treinreis, die reminiscenties wekt aan De ijstrein van Jacques Lob, richting evenaar, ontmoet hij tussen een angstaanjagende horde wilde dieren de ongetemde feeks Helena, die hem laconiek meedeelt, dat hij ter dood is veroordeeld voor een moord, die hij wellicht niet of toch weer wel heeft begaan. Wordt hij gemanipuleerd door nepfoto's en nepkrantenartikelen? Daarnaast is de confrontatie met de schaak-bokser reden genoeg om zijn bioritme te verstoren. In dit dwaze universum is zijn lot bezegeld.
Bilal heeft een voorkeur voor het in beeld brengen van getormenteerde koppen in een verloederde maar toch oogstrelende futuristische wereld. Deze vooral statische beelden werkt een zekere starheid in de hand. De vooral ondersteunende teksten zijn niet frivool en stemmen niet tot vrolijkheid. De fel realistische tekenstijl, techniek potlood en verf, laat voor de kijklezer ruimte om zijn eigen ideeën te ontwikkelen over de getoonde vervormde maatschappelijke relaties.
Bilal is niet vernieuwend bezig geweest met dit album en vergelijking met zijn vroegere werk laat een achteruitgang zien. Toch blijft zijn tekenwerk meer dan de moeite waard; vergeet het tekstgedeelte en je houdt een mooi album over.