Recensies

Scenarist lan McDonald en tekenaar David Lyttleton hebben met Kling Klang Klatch een opmerkelijk stripdebuut gemaakt. McDonald had eerder al zijn sporen verdiend als auteur van sf-romans terwijl Lyttleton als illustrator aan de weg timmerde. Niet bezwaard door vooropgezette ideeën over het stripmedium en met een frisse kijk hebben beide nieuwkomers een onorthodoxe en prachtige strip gemaakt.
Het verhaal laat zich gemakkelijk in een paar woorden samenvatten: een doorgewinterde inspecteur krijgt de opdracht een moord te onderzoeken. Op het eerste gezicht een standaard detectiveverhaal maar Kling Klang Klatch is veel meer dan dat. Het laat zich net zo goed lezen als horror, sf of zelfs als maatschappijkritisch pamflet. Hoofdpersoon is inspecteur McBear die, de naam zegt het al. een teddybeer is. En zo speelt het verhaal zich af in een speelgoedwereld. bevolkt door knuffelbeesten, barbiepoppen en transformerrobots.
Wie gedacht had in een feeëriek sprookje terecht gekomen te zijn heeft het echter mis. Niets menselijks is dit speelgoed vreemd. Misdaad. drugs. corruptie en prostitutie tieren welig in Pandastad. In dit ghetto wonen de pandaberen die vanwege hun zwartomlijnde ogen een gemakkelijk herkenbare etnische minderheid vormen. Zij vormen het mikpunt van racisme en discriminatie. Er lijkt ook racisme in het spel te zijn wanneer de panda Ling-Ling. een zangeres in een smoezelige nachtclub. vermoord aangetroffen wordt. Op de muur staat Kling Klang Klatch gekladderd. voor iedere lezer zal de verwijzing naar de Ku Klux Klan duidelijk zijn. Lyttleton en McDonald hebben met dit boek duidelijk stelling willen nemen tegen het racisme dat tegenwoordig zo wild om zich heen grijpt.
Maar naast deze ernstige toon heeft het boek ook onmiskenbaar een humoristische lading. Het speelgoed wordt uit zijn vertrouwde context gehaald en in een nieuw licht geplaatst hetgeen in veel gevallen een komisch effect heeft. Een barbiepop wordt zo van de een keurige. seksloze hartsvriendin van talloze jonge meisjes omgevormd tot een ongegeneerd animeermeisje. Verder wemelt het verhaal van (onvertaalde, want onvertaalbare) grapjes en verwijzingen naar films en popmuziek.
Kling Klang Klatch is geen licht verteerbare kost. De serieuze ondertoon van het verhaal stemt tot nadenken. Het scenario is even absurd als hyperrealistisch en het tekenwerk van Lyttleton sluit perfect aan op de tragikomische opzet. Zijn tekeningen zijn even humoristisch als gruwelijk.