Scott Pilgrim ligt in de hand als een manga vanwege het kleine formaat, de pagina’s in zwart en wit en de simplistische tekenstijl waarbij de poppetjes veel te grote ogen hebben. Het overgrote deel leest als een biografie. Het slot bestaat uit een bizarre wending waarbij een nieuw genre om de hoek komt kijken; de superheldenstrip. De uitgever noemt het boekje ‘een eigentijdse en bijzonder grappige graphic novel over rockmuziek, games, extreem geweld en eeuwige liefde’.
De reeks schijnt populair te zijn in Frankrijk en de VS. De maker, Bryan Lee O’Malley, won al een Harvey Award en een Eisner Award en is genomineerd voor een handjevol andere prijzen. In november draaide de verfilming in vijftien Nederlandse bioscopen.
Er is een game. De website, www.scottpilgrim.com, oogt fantastisch, compleet met discussieforum. Het Wikipedia-artikel is buitensporig lang.
Persoonlijk vond ik het een buitengewoon vervelend verhaaltje waarin puberthema’s worden uitgerekt als kauwgum. De hoofdpersonen zijn oppervlakkig en reactief en ze houden zich bezig met dingen die mij volstrekt niet interesseren: popmuziek en een 17-jarig meisje. Als ik nog jong was, had ik het waarschijnlijk geweldig gevonden. Nu vind ik het een cross-over zonder duidelijke eigen identiteit en met weinig zeggingskracht.
Leuk geprobeerd, desondanks zeer saai.