Paling en Ko was het grote stripsucces van de jaren 1970. Tekenaar en schrijver Francesco Ibañez herhaalde album na album zijn trucje; een chaotische reeks van onwaarschijnlijkheden ontregelden het dagelijks leven. De redding kwam in de vorm van Paling en Ko, twee Spaanse geheim-agenten die zich ondersteund door gadgets en vermommingen langs een pijnlijke weg vol slapstick naar de goede afloop worstelden. Het verhaal van de film ligt in die lijn. Een booswicht stort de aarde in een verschroeiende droogte om zijn smerige frisdrank beter te kunnen verkopen. Paling en Ko moeten alle zeilen bijzetten om de regenmachine van professor Bacterie in te kunnen zetten en de aarde van verdorsting te redden.
De makers van de film zijn er uitstekend in geslaagd de eigenaardige sfeer van de oude albums te reproduceren. Dit dankzij overvol beeld, leedvermaak, flauwe vondsten, drukke muziek en twee hoofdrolspelers die heel goed gekke bekken kunnen trekken. Voor de liefhebbers van weleer is deze film daardoor een feest van herkenning dat zich met groot genoegen meerdere keren laat bekijken. Zelf had ik altijd al een hekel aan het stupide duo. De film vond ik als gevolg even idioot en vermoeiend als de stripreeks. Een knap resultaat dus.