‘Ik hou van mensen, ik ben een echt mensenmens’, zegt Wilson, de hoofdpersoon in Daniel Clowes’ gelijknamige stripverhaal, maar al gauw blijkt hij toch niet zo bedreven in de omgang, hoe hard hij het ook probeert. Wilson heeft een raar soort eerlijkheid en zegt dingen die andere mensen hooguit denken. Hij is nogal egocentrisch maar heeft tegelijk een naïef geloof in de medemens. En hoewel hij soms raar uit de hoek komt is hij toch ook herkenbaar als een alleman.
Daniel Clowes schetst een portret van een een onhandige man die met anderen in contact wil komen, maar die af en toe op een andere golflengte blijkt te zitten. En hij doet dat op een bijzondere manier, elke pagina eindigt met een clou, maar alle pagina’s samen vormen ook weer een verhalend geheel. Daarentegen tekent Clowes zijn protagonist in diverse stijlen, van realistisch tot cartoonesk, waarbij hij een eerbetoon lijkt te brengen aan oude en hedendaagse collega’s. Of zijn het slechts stijlexperimenten?
Clowes (1961, Chicago), die bekend werd door het nihilistische tienermeisjesepos Ghost world en door surrealistische en dreigende verhalen als Like a velvet glove cast in iron, ontleedt ook in Wilson via de hoofdpersoon weer de moderne (Amerikaanse) samenleving met haar eenzaamheid, vervreemding en wanhoop, maar de toon lijkt wat milder geworden. Wellicht heeft het ermee te maken dat hij aan de strip begon toen hij waakte bij zijn stervende vader in het ziekenhuis, zo vertelt Clowes in een interview: ‘Ik hoopte toen dat ik nog contact met hem kon maken, maar hij wilde niet praten, was bezig met zijn eigen dingen. Toen heb ik mijn schetsboek maar gepakt. Ik dacht, ik moet iets automatisch doen, het eerste waar ik aan denk. En toen kwam ik op Wilson, ik zag hem op een vliegveld’.
Clowes is aangenaam verrast door de goede verkoop van Wilson en de vele reacties die hij ontvangt, maar is het niet eens met lezers die Wilson omschrijven als een misantroop: ‘Mensen lijken meer dan ooit op zoek naar een sympathieke held. Ik ben meer geïnteresseerd in karakters die een beetje moeilijk zijn’.