Stel je voor: een binnenzwembad, kleedhokjes, douches, gestuntel aan de kant, de galm van stemmen en... die immer pregnante chloorlucht. Dit universele beeld domineert het vrij tekstloze boek De smaak van chloor. De jonge Franse stripmaker Bastien Vivès won er op het Angoulême-festival in 2009 de prijs voor het beste debuut mee. Een indrukwekkend debuut.
Vivès vertelt het verhaal van een jongeman die op advies van zijn fysiotherapeut gaat zwemmen om zijn rugklachten te bezweren. Hij ontmoet een jonge zwemster, die hem helpt met zijn zwemtechniek. Zijn heimelijke verliefdheid stimuleert hem om trouw elke woensdag terug te keren naar het zwembad. Hoewel er weinig woorden worden gewisseld, weet de tekenaar de aantrekkingskracht prachtig tastbaar te maken, hoe indirect die zich ook ontvouwt. Je zou er de overgang van jeugd naar volwassenheid in kunnen zien, zoals de uitgever het omschrijft. Zelf hou ik het liever op de complexiteit van menselijke communicatie, en dan vooral de prille liefde.
Vooral de beeldtaal maakt dit boek interessant. Vivès koos rigoureus voor mintgroen als dominante kleur, met een verbluffend resultaat. De zwembadscènes vol grote mintgroene vlakken roepen feilloos de smaak en geur van chloor op. Dit debuut smaakt dus echt naar chloor. En naar meer van Vivès.