‘Een grafische roman’ wordt deze strip over de Tweede Wereldoorlog in Nederland genoemd op de voorzijde van het boek. In het begeleidende persbericht is zelfs sprake van ‘een grafische roman op literair niveau’. Maar dergelijke termen omvatten meer dan de simpele aanduiding van een genre, het is bovenal een aanspraak op status en respect. In een omvangrijke markt waarin uitgevers hun producten nadrukkelijk onder de aandacht willen brengen is het gebruik van zulke begrippen wellicht begrijpelijk, maar helaas leidt het bovenal tot onbescheidenheid en inflatie.
Ook deze eerste boekuitgave van Haas, dat op groter formaat werd voorgepubliceerd in het opnieuw gestarte Eppo, lijkt hieronder te lijden. Wie van sterke verhalen houdt waarin de Duitsers zowel naïef als gewelddadig zijn en het verzet synoniem is voor moed en durf komt aan zijn trekken in De weg terug. Aan spanning die doet denken aan ouderwetse oorlogsfilms ontbreekt het immers niet. Maar voor verdere nuances en gelaagde vertellingen zal de lezer toch moeten uitwijken naar andere titels.
Het uitvoerige nawoord, getiteld ‘The making of Haas’ verklaart, onder verwijzing naar de noodzaak van cliffhangers, iets van de gemaakte keuzes. De geloofwaardigheid van het verhaal wordt daarmee echter niet vergroot. De Tweede Wereldoorlog blijft hier een voor de hand liggend kader voor een verhaal met merendeels al te bekende ingrediënten. Wie claimt een grafische roman te presenteren moet zijn lezers serieuzer nemen.