Het werk van Philippe Berthet ademt retro uit. Ook het eerste deel uit het tweeluik Nico is hiervan een exponent. In een aan de atoomstijl verwante aanpak creëert de tekenaar een futuristisch sfeertje. En 'atoomstijl' slaat hier ook op de inhoud van het verhaal dat zich in de Koude Oorlog afspeelt, al kent de strip allerlei sciencefiction-elementen. Zo crashen er in 1947 twee vliegende schotels: één in de Verenigde Staten en één in de Sovjet Unie. Twintig jaar later geeft dit nog allerlei spionageverwikkelingen, waarin de knappe CIA-agent Nico volop verzeild raakt. Laat zij ook nu net als jong meisje getuige zijn geweest van die crash in de VS!
Het scenario van Fred Duval (Travis) komt nogal geforceerd over en heeft eigenlijk weinig om het lijf. Bij Berthet gaat het toch vooral om de verpakking. Die ziet er weer fraai uit, maar geeft Nico ook een tamelijk wezenloos karakter. De strip is overigens een voorbeeld van recente strips die teruggrijpen naar de semi-realistische stijlen en avonturenaanpak van Hergé en E.P. Jacobs, net zoals De avonturen van Scott Leblanc, Het geheim van de Traction 22 en Kaplan & Masson.