De Amerikaanse tekenaar Jim Woodring (Los Angeles, 1952) is de schepper van een surrealistische ‘onwereld’ waarin horror een waardevrij element vormt. Dat heeft veel te maken met zijn jeugd, waarin hij stemmen hoorde, hallucinaties onderging en leed onder andere psychologische gebreken. Hoewel hij naar eigen zeggen alles onder controle heeft maakt de selfmade striptekenaar - die onder meer in zijn drankprobleemperiode enige tijd als vuilnisman werkzaam was - ter inspiratie nog graag gebruik van deze eigenaardigheden, waarbij hij met Oosterse technieken hallucinaties op kan roepen.
Uitgeverij Oog & Blik/Bezige Bij verzorgde de eerste uitgave van Woodrings woordloze strip Weersomstandigheden, de Amerikaanse editie - Weathercraft - moet nog op de markt komen.
Voor lezers die al bekend zijn met het werk van Woodring is Weersomstandigheden een vertrouwde ontmoeting met de protagonisten Frank, het katachtige rechtoplopende wezen met de bevertanden en zijn ‘huisdieren’ pupshaw en pushpaw, het menszwijn Manhog, de griezelige Whim en de zielige Lucky. Lezers die voor het eerst het ondoorgrondelijke heelal van Woodring betreden zullen vooreerst verbijsterd om zich heenkijken. Het is onbegrijpelijk dat de uitgever dit prachtige werk uitbrengt met slechts een nietszeggende, slappe tekst op de achterflap en dat er niet minstens een behoorlijke introductie van de in het verhaal voorkomende figuren wordt geboden.
Weersomstandigheden verschijnt na een stilte van tien jaar, waarin Woodring voornamelijk als ontwerper van designspeelgoed actief was. De hoofdrol is deze keer weggelegd voor Manhog. Hoewel, hij ondergaat deze hoofdrol meer als een bijbelse Job, en lijkt de speelbal van twee magische figuren die rare dingen uithalen met kikkers, dieren waarvoor Woodring een bijzonder fascinatie blijkt te hebben, zoals hij in interviews vertelt.
Met Weersomstandigheden voegt de originele beeldenbedenker Woodring opnieuw een mesmeriserend verhaal toe aan zijn zeer persoonlijke schattig-gruwelijke universum.