Het tekenwerk van Dash Shaw (Los Angeles, 1983), die in 2005 afstudeerde bij de School of Visual Arts in New York, ziet er op het eerste gezicht onappetijtelijk uit. ‘En dat dan nog 720 pagina’s’, denkt de lezer die de eerste pagina’s van het omvangrijke boekwerk met de titel Een bodemloos bestaan openslaat. Maar de aanvankelijke scepsis slaat al snel om in bewondering voor het breed opgezette verslag van een reünie van de familie Loony in het mysterieuze ouderlijke huis aan strand, waarbij de kinderen en kleinkinderen van Maggie en David Loony tot hun verbijstering te horen krijgen dat zij na veertig jaar huwelijk besloten hebben om uit elkaar te gaan, simpelweg omdat zij niet meer verliefd zijn op elkaar.
Deze onverwachte mededeling maakt niet alleen herinneringen los, maar confronteert de kinderen ook met hun eigen relaties en levensproblemen en de onderlinge verhoudingen. Dennis, de oudste zoon kan de breuk moeilijk accepteren en gaat op zoek naar een verklaring. Dochter Clair, een alleenstaande moeder, maakt zich vooral zorgen over haar puberende dochter Jill, en de onzekere zoon Peter vervalt in een lethargie van blowen en masturberen, totdat hij op het strand de onconventionele Kat ontmoet, een jonge vrouw die bij de kinderdagopvang werkt.
Nu eens gedetailleerd, dan weer in grote streken doet Shaw in wisselend tempo verslag van de week dat de Loony’s, na lange tijd en misschien voor het laatst, bij elkaar zijn, wat zij in die week beleven en hoe dat de onderlinge verstandhoudingen veranderen. Daarbij past Shaw enige opvallende ingrepen toe: in het verhaal beeldt hij, op één keer na, Peter af als een soort kikker, een nogal overbodige verwijzing naar zijn lage zelfbeeld, die in dit verder overwegend realistische verhaal al genoegzaam duidelijk is gemaakt. Ook zijn gewoonte om bewegingen letterlijk te beschrijven - het woord ‘schuif’ met pijltjes als een raam wordt opengeschoven, ‘knipt’ als er haar wordt geknipt - werkt soms verduidelijkend, maar is meestal irritant. Afgezien van deze eigenaardigheden overheerst de bewondering voor de boeiende unieke stijl van deze begenadigde, veelbelovende verhalenverteller.