De koning van de pop is net overleden, maar de keizer is nog springlevend. Op zijn 68e geeft Bob Dylan nog volop concerten, neemt hij nieuwe platen op, presenteert hij een radioprogramma, werkt hij als producer, schildert hij, en doet hij wellicht nog veel meer, want hij schermt zijn leven goed af. Zijn onlangs uitgebrachte album, Together through life, bereikte de eerste plek op de Amerikaanse Billboard en op de Engelse hitlijsten.
John Lennon was destijds vol bewondering voor Dylan als musicus en als poëet, in de tijd dat de Beatles de beroemdste popband waren met uiterst muzikale liedjes, maar met teksten die niet veel verder reikten dan 'Ze houdt van je' en 'Ik wil je hand vasthouden'.
Dylan inspireerde niet alleen de Beatles, maar met hen en na hen ook vele andere musici, artiesten, schrijvers, filmers, enzovoorts. Ook striptekenaars werden door het genie geraakt van de man die moeiteloos van muziekstijl en focus wisselt, en schitterende liefdesliederen schrijft. Dit heeft vorig jaar geresulteerd in de uitgave van het stripboek Bob Dylan revisited, dat dit jaar in Nederlandse vertaling is verschenen. Dertien grafici/striptekenaars brengen in het boek hun favoriete Dylan-nummer in beeld. Elke strip wordt voorafgegaan door de songtekst in het Engels en in het Nederlands (vertaling: Erik Bindervoet & Robbert-Jan Henkes). De dertien getekende songs behoren tot de bekendste Dylan-songs en stammen (op twee na) alle uit de jaren 1960. Het is leuk om te zien hoe een ieder op eigen wijze zijn favoriete song aanpakt: in kleur, in zwart/wit, duotoon, de tekst nauwgezet volgend per beeldkader, of juist heel vrij werkend met beeld en tekst.
De vrije interpreaties zijn wat mij betreft de mooiste, de interessantste en het meest in de speelse geest van de meester. Om er enkele te noemen: Dave McKean maakt van het meesterwerk Desolation Row een schitterende kleurenbeeldencollage, alsof hij rechtstreeks is ingeplugd in Bobs brein. Flarden tekst uit de song rijgt hij aaneen om zijn eigen beeldverhaal te weven, op Dylaneske wijze associërend.
Thierry Murat gebruikt ook slechts delen uit de tekst in zijn interpretatie van Blowing in the wind, hierdoor ruimte latend aan de verbeelding van de lezer.
In Tombstone blues laat Frédéric Bezian de teugels erg vieren, wat leidt tot een duotone beeldrapportage die bijzonder weinig met de oorspronkelijke tekst te maken lijkt te hebben. De sfeer van Girl from the North Country ten slotte wordt prachtig verstript door François Avril via verstillende beelden met slechts enkele kleuren. Imponerend, ondanks de Nederlandse teksten bij de beeldkaders. Ondanks, want dat is wat mij betreft het minpuntje. Als je de strips leest, wil je tegelijkertijd de Dylansongs meezingen; de meeste strips volgen immers nauwgezet de tekst. Nu word je bij bijna alle songs geconfronteerd met twee vertalingen: een vertaling in de beelden van de striptekenaar en een vertaling in de Nederlandstalige teksten van Bindervoet en Henkes. Dat is wellicht wat veel van het goede voor de Dylanliefhebber, voor wie deze uitgave lijkt bedoeld.