Drie meisjes, drie verhalen. Chloé wordt geboren zonder dat haar niet geïnteresseerde vader daarbij is. Leila ziet het levenslicht in een Arabisch land waarna ze al snel emigreert en Agnès komt op aarde bij een moeder die alles in het leven belangrijk vindt behalve haar eigen kind. Drie meisjes die opgroeien onder verschillende omstandigheden en elkaar treffen als zij in hetzelfde park spelen en naar dezelfde lagere school gaan. En zoals dat gaat in het leven gaat dat gepaard met ups en downs. Scenariste Sophie Michel verbeeldt deze verhaallijnen in een traag tempo; het is als een vertelling op een landerige zomermiddag waarbij je achterover in het gras verloren raakt in de ontwikkelingen. De achtergronden en de context zijn bij haar minimaal zo belangrijk als de eigenlijk schamele belevenissen van de meisjes. Tekenaar Emmanuel Lepage hanteert een klein type verfpenseel. Gebeurtenissen van dramatische of vrolijke aard winnen aan kracht door het zorgvuldig gekozen kleurgebruik. Om de dramatiek nog verder te versterken gebruikt hij met grote regelmaat close-ups van de meiden. Hé, meisjes! heeft de potentie zich om te ontwikkelen tot een aangrijpend stripverhaal, al is het eerste deel wel wat te veel uitgedacht, te veel geregisseerd.