Barbara Stok kan goed observeren. Met een paar heldere lijntjes en wat woorden schetst ze het dagelijks leven. Dan maak je maar zin, het nieuwste boek in de autobiografische reeks gaat over toeval en keuzes. Mensen moeten voortdurend kiezen, dieren hebben niets te kiezen. Sla je een mug dood? Is een muggenleven minder waard? Je partner komt binnen, pakt een krant, slaat en zegt ‘een mug’. Ga je het conflict aan, of denk je laat maar. Weeg je het af tegen zijn leuke, lieve kanten? Waar leg je de grenzen? Zelf eet je misschien vegetarisch, maar bij vrienden zeg je: ‘ik eet alleen vegetarisch’, of ‘liefst scharrelvlees’, of doe je ‘vagetarisch’.
Er zijn meer keuzes. Een moestuin is leuk, biologisch eten lekker, drie maal per dag tofu niet. Kies je voor een carrière, kinderen, een groot huis, de wereld verbeteren? Wil je iets bijdragen, iets nalaten? Je hebt niet alles in de hand. Een zwager gaat dood. Zijn hart stopt ermee, zomaar. Dat hakt er in. Wat herinner je je? Wat is belangrijk? Sentimenteel wordt Stok nergens. Ze objectiveert, kijkt precies. Signaleert ook de abonnementen die, zelfs al is iemand dood, niet zijn te stoppen.
Barbara Stok tekent voor kranten en tijdschriften. Een deel van Dan maak je maar zin is eerder gepubliceerd. Haar observaties zijn niet aan de actualiteit gebonden. Bij voorbeeld over het bezoek aan Japan. De mensen zijn daar beleefd en ordelijk. Ze gooien geen rotzooi op straat, dringen niet bij treindeuren; een tas met picknickspullen tegen een boom wordt niet gejat. Nederland is minder druk, dat is prettig maar de inwoners zijn veel botter.
Stok zit bij een literaire uitgever. Advertenties op de voorpagina van de krant, voor dit mooi uitgegeven boekje waren er niet. Jammer, want Stok verdient het dat ze gelezen en herlezen wordt.