Charles Burns werkte zo’n tien jaar aan Black hole, die eerder in korte delen tussen 1995 en 2005 in het Engels is uitgegeven. Hij vertelt het aangrijpende verhaal van een groep jongeren die in Seattle, Amerika het slachtoffer worden van een geslachtsziekte die vreemde lichamelijke mutaties veroorzaakt. Door de 368 pagina’s kan Burns zich volledig uitleven in het bijna hallucinerende verhaal over de emoties die de jongeren ervaren. Intense liefde en desperate eenzaamheid strijden om voorrang.
Burns plaatst de jongeren in een context die hij zelf heeft ervaren. Het verhaal speelt zich af in de jaren 1970 wanneer blowen en vrije seks een bijna dagelijks ritueel is. Door het veelvuldige drugs- en drankgebruik twijfelen de hoofdpersonages - en daardoor ook de lezers - met regelmaat aan de echtheid van zaken. Het ragfijne zwart/witte lijnenspel van Burns versterkt deze lading alleen maar. Naar eigen zeggen wil de auteur geen boodschap afgeven met deze strip. Hij verklaarde eerder adolescentie als een ziekte te beschouwen. Opgroeien is niet zo eenvoudig lijkt hij te willen zeggen. Opmerkelijk is de afwezigheid van zoveel mogelijk storende elementen zoals ‘echte’ volwassenen: ouders en dokters. Het doet allemaal niets af aan de leesbaarheid van deze strip. Het is er één die je ondanks zijn hoeveelheid pagina’s niet eerder weglegt dan dat je hem uit hebt. Kortom, een meesterwerk.