Met De orde van de drakenridders vist uitgeverij Silvester dit keer weer een pareltje uit de drooggevallen poel van uitgeverij Talent. In 1998 verscheen al één deel in de Collectie 500 van deze ter ziele gegane uitgeverij die het schrijversduo Ange, dat een samenvoeging is van de voornamen van Anne en Gérard Guéro, vaker onderdak bood. Ondermeer de reeksen Bloodline, Sirene (ook met Alberto Varanda), Belladonna en Littekens kwamen bij Talent/Blitz uit hun gezamenlijke schrijfkoker.
In het eerste deel van de reeks treffen we een prachtig stadje aan - een wonderlijke mengeling van stenen en muren - dat onmogelijk gebouwd is te midden van watervallen waarbij de Niagara Falls in het niet vallen. De bewoners ondervinden stevige hinder van wat de Veill wordt genoemd: de gevolgen van de aanwezigheid van draken die alles en iedereen vervormen tot monsterlijke wezens. De enigen die niet besmet raken en de draak mogelijk met succes kunnen bestrijden zijn maagden. Dat vormt de reden van het ontstaan van de orde van de drakenridders. Dat ze er allen appetijtelijk uitzien verbaast wel, je zou verwachten dat vooral de minder fysiek bedeelden met het vlies bleven zitten maar niets is minder waar. Jaïna en wapendraagster Ellys trekken schaars gekleed en met pronte borsten ten strijde.
In deel 2 neemt Philippe Briones de tekenpen over, maar hij blijkt veel minder expressief dan Varanda. Waar de laatste prachtige paginagrote kijkplaten aflevert, heeft Briones moeite met het weergeven van menselijke verhoudingen. Het verhaal borduurt voort op de ontwikkelingen uit het eerste deel maar kan ook los worden gelezen. In Frankrijk zijn al zeven delen verschenen; hopelijk publiceert Silvester wèl de volledige reeks.
N.B. deel 2: !!