Het heeft even geduurd, maar acht jaar na de oorspronkelijke Drawn & Quarterly-uitgave heeft uitgeverij Atlas een Nederlandstalige uitgave van Jason Lutes’ meesterwerk in wording Berlijn op de markt gebracht in een vertaling van Toon Dohmen. In deze bundeling van de eerste acht episodes voert Lutes - ook bekend van zijn strip Jar of fools - de lezer mee naar het vooroorlogse Berlijn tussen september 1928 en mei 1929. In verzorgde en heldere zwart/wit-beelden wordt een verhaal neergezet dat begint met een toevallige ontmoeting in een trein tussen twee hoofdpersonen. Marthe Müller, een jonge vrouw uit Keulen, reist naar de Duitse hoofdstad om tekenlessen te volgen aan de kunstacademie. Ze maakt kennis met Kurt Severing, journalist bij Die Weltbühne. Sobere maar sfeervolle beelden geven dit fraai en overtuigend weer, met gebruikmaking van inzoomen, close-ups en enkele flash-backs.
De achtergrond van het verhaal - en tegelijkertijd het belangrijkste thema - wordt gevormd door de roerige politieke situatie in het bruisende Berlijn waar de meningen over tal van zaken sterk uiteenlopen tussen aanhangers van verschillende politieke richtingen.
Dit is de republiek van Weimar waarin de herinnering aan de verloren Eerste Wereldoorlog allesbehalve is vergeten en waar nazi’s en communisten elkaar fel bevechten. De fragmenten uit het leven van de studente en de journalist worden aangevuld met de belevenissen van zeer verschillende figuren als haar huisbaas, zijn hoofdredacteur, een gescheiden moeder, medestudenten, een nachtclubdanseres en anderen. De vertolking van hun menselijke en kwetsbare karakters biedt een intrigerend beeld van het leven in de Berlijnse metropool.
Lutes weet zo een verbinding te maken tussen de grote politiek en het alledaagse bestaan. Terwijl het verhaal langzaam voortbeweegt ontstaat een intrigerend en coherent beeld van de levens van enkele Berliner, in een situatie waarin de machtsovername van de nazi’s in 1933 nog slechts een droom kan zijn. Spijtig is wel dat de nazi-karakters die in het boek figureren minder worden uitgediept dan sommige andere personages. Zal dat in het tweede, reeds in het Engels verschenen deel veranderen?