Etienne Noblet, ontslagen als detective en verlaten door Laetitia, heeft kort voordat hij naar het feestje van zijn vrienden Franck en Lise gaat ontdekt dat hij E500.000 heeft gewonnen in een loterij. Hij neemt Franck in vertrouwen maar vraagt hem het heuglijke feit voor zich te houden. Etienne raakt behoorlijk aangeschoten op het feestje en laat op advies van zijn vrienden zijn auto staan. Als hij met de metro in Toulouse probeert thuis te komen neemt hij zijn lijn in de verkeerde richting en bij het eindpunt aangekomen blijkt dat dat de laatste metrorit van die nacht was. Een alternatief stel bietst een sigaret bij hem en rolt tegelijk zijn portefeuille. Daarin zat het winnende loterijbiljet. Uiteindelijk terug bij Franck en Lise blijkt dat Etienne bij het verlaten van het feest het verkeerde colbertje had aangetrokken, met uiteraard ook de portefeuille van die ander.
Het onderhoudende stripverhaal Vlak voor het geluk gaat over de verwachtingen, dromen en ook angsten waar Etienne mee te maken krijgt als hij probeert het gegeven te verwerken dat hij een grote som geld heeft gewonnen. De hectische periode tussen het winnen van het geld en het incasseren daarvan leidt tot enige merkwaardige avonturen van Etienne, die een verwarde indruk maakt. Maar uiteindelijk blijkt dat Franck en Lise - en de lezer - zich onterecht zorgen hebben gemaakt: Etienne heeft de zaak veel beter onder controle dan op het eerste gezicht lijkt.
Vlak voor het geluk is een intelligente situatiekomedie met een gelukkig einde die op een geraffineerde manier inzicht geeft in het menselijk handelen. Naast de hoofdlijnen van het verhaal wordt de lezer bij voorbeeld ook op een subtiele manier getoond hoe de Franse middenklasse met zijn kinderen omgaat en hoe een met geheimzinnigheid omgeven gebeurtenis als het winnen van een hoofdprijs tot amusante geruchten kan leiden: Etienne wordt op zeker moment aangeduid als de man die drie miljoen heeft verloren.
Het scenario van Jean-Claude Denis, onder meer de geestelijk vader van stripfiguur Luc Leroy (De Japanse blondine) en auteur van Die maanden in Amélie, werd door het duo Philippe Dupuy en Charles Berberian zoals gewoonlijk weer op hoog niveau in hun elegante half-karikaturale stijl verbeeld. Met achterin wat extra schetsen als toegift.