De Amerikaan van Russische afkomst Eric Stanton werd in 1926 in Brooklyn, New York geboren als Ernest Stanzoni. Hij studeerde aan de School of Visual Arts aldaar, had verschillende baantjes, onder andere als messenwerper op de kermis, en debuteerde in 1947 als - erotische - striptekenaar bij de uitgever Irwin Klaw. Klaw beheerde, samen met zijn zus, een niet zo goed lopende boekwinkel in New York, maar was daarnaast ook eigenaar van een verzendhuis voor erotische en sadomasochistische artikelen. Hij had bij de echte erotiekliefhebbers al een bepaalde reputatie opgebouwd, zoals met zijn fotomagazines en films met Betty Page.
Met Eric Stanton haalde hij een tekenaar binnen die later wel werd omschreven als de ‘Rembrandt van de pulp’: niemand die zo goed slanke vrouwen in fetish-kleding op zulke hoge hakken kon tekenen. Geïnspireerd door zijn leermeester, de fotograaf en tekenaar van (sado-masochistische) bondage-taferelen John Willie (pseudoniem van John Alexander Scott Coutts, 1902-1962) tekende Stanton in opdracht avonturen/fetish/bondage-verhalen.
In de jaren 1960 legde Stanton zich meer toe op het afbeelden van travestieten, fetish-taferelen en vrouwenworstelen. Hij tekende ook veel voor particuliere opdrachtgevers. Uiteindelijk verschoof zijn werkterrein naar een gebied waarin hij ook zijn eigen fantasieën en voorkeuren het best kwijt kon: dominante amazone-achtige vrouwen die mannen de baas zijn, met als specialisatie een fenomeen dat bij hemzelf grote opwinding teweegbracht: de ‘panty smother’, waarbij de vrouw, liefst na een door haar gewonnen worstelpartij, op het gezicht van de man gaat zitten.
In 1999 overleed de tekenaar, enkele jaren nadat een aantal beroertes hem tot zijn grote verdriet van zijn hand-oogcoördinatie hadden beroofd.
De Taschen-uitgave The dominant wife & other stories, geeft een goed overzicht van het werk van de tekenaar wiens illustraties tot op de dag van vandaag een grote invloed uitoefenen op de erotische kunst.
Het geestige, maar korte, voorwoord bij de uitgave is geschreven door Dian Hanson, zelf als ex-vriendin van Robert Crumb en ervaren redacteur van Amerikaanse mannen-tijdschriften een autoriteit op het gebied van erotische (strip)kunst. Zij verzorgde voor Taschen behalve boeken over die mannen-tijdschriften ook uitgaven als The big penis book en The big book of breast.
Wie echter meer wil weten, bij voorbeeld over de manier waarop het werk van Stanton werd uitgegeven, wordt door The dominant wife & other stories teleurgesteld. De verhalen zijn zonder verdere toelichting tamelijk liefdeloos in het boek geplempd. Het verhaal Gwendoline lijkt over te lopen in een ander verhaal, verdere toelichting ontbreekt. Maar ook Stanton zelf veroorloofde zich de nodige vrijheden: in het verhaal Anita’s fight heeft de (natuurlijk uiteindelijk verliezende) man afwisselend geschoren en ongeschoren kaken, terwijl Anita’s haar tijdens de matpartij verandert van donkerbruin naar rood-oranje. Zij verkleedt zich tussendoor ook nog even en eindigt in een doorkijkbloes.
Maar uiteindelijk is het dan ook niet de chronologie in de verhalen, waardoor de lezers zich tot het werk van Stanton voelen aangetrokken.