Aladdin had zijn wonderlamp, Ali Baba bestreed de veertig rovers, Sinbad was zeeman en koningin Sheherazade vertelde iedere nacht een sprookje zonder einde om in leven te blijven. Dat zijn wel zo’n beetje de bekendste ingrediënten die we als westerlingen kennen uit een 'sprookjes uit 1001 nacht'-stammende omgeving. Een aantal daarvan brengt Christophe ‘Scotch’ Arleston samen in zijn verhaal over Sinbad. Hoewel je je af kunt vragen in welke mate je de ‘waarheid’ geweld aandoet zodra je een sprookje bewerkt, is de versie die hij opvoert alleszins acceptabel. In dit verhaal draait het om Sinbad die als baby door zijn moeder op Mozesachtige wijze in een mandje te water wordt gelaten. Kalief Al-A-Din laat zich het kaas van het brood eten door de geest uit de wonderlamp en ziet dat de geest alle zonen en meteen ook maar de tegenstribbelende vrouwen van de kalief om het leven brengt. De geest voorspelt namelijk dat de kalief zal omkomen door de hand van zijn zoon, één van de vele. Terwijl de kalief nog aan verbannen denkt, neemt de geest geen enkel risico. Sinbad ontsnapt echter en wil jaren later zijn afkomst leren kennen. Hiervoor heeft hij de Krater van Alexandrië nodig die geheimen uit het verleden kan onthullen. Een avontuurlijke zoektocht begint.
Arleston bewijst met deze reeks opnieuw waarom hij al jarenlang een topauteur is. Het lijkt er zelfs bijna op dat hij zich met dit genre nog beter in zijn vel voelt dan met de fantasyreeksen Lanfeust en Ythaq. Hoewel voorzien van de nodige magische elementen, blijft de kern van dit verhaal grotendeels aards. Sinbad is een sympathieke avonturier met het hart op de juiste plaats. Het verhaal wikkelt zich op een vlotte en natuurlijke manier af en je leest het in één adem uit. Dit komt natuurlijke mede door de juiste keuze van de tekenaar. Pierre Alary toont ons geregeld een stemmige rode of gele setting en hanteert een zwierige stijl. Zijn referenties liggen onder meer bij Disney. En dan te bedenken dat Arleston eigenlijk voor het tekenwerk Mohamed Aouamri op het oog had. Die moest afzeggen vanwege zijn beslommeringen met de serie Op zoek naar de tijdvogel. Op het achterplat wordt nog gesproken van een miniserie in twee delen maar het succes van de reeks zal vermoedelijk leiden tot een ernstige oproep aan de auteurs tot een vervolg. En ach, Sheherazade hield het tenslotte ook 1001 keer vol.