Kim (Duchateau) zul je niet snel betrappen op zachtaardige humor. Dat blijkt bij voorbeeld uit de gagstrips Aldegonne en Esther Verkest. Veel absurditeiten en bizarre Monty Python-achtige vondsten, tot op het sadistische af. Met zijn toegankelijke tekenstijl weet hij er vaak nog een lichtvoetige draai aan te geven. In dit wonderlijke universum past zijn nieuwe strip Antisol wonderwel. Ditmaal geen gags, maar een 32-pagina's tellend excentriek en duister sprookje over een 'engel des doods' en een allesverzwelgende zon die de bevolking terroriseren. Een jongen en een meisje bieden verzet, maar het 'eind goed al goed' van dit sprookje pakt toch dramatisch uit. Bijzonder aan Antisol is de tekstloosheid. Deze pantomime-stijl werkt bij Kim uitstekend en vooral het einde met zwarte pagina's (nadat de zon is vernietigd) is inventief. In 2003 heeft deze Vlaming al eens een langere strip gemaakt: De lichtrode ridder (met Tom Bouden; een parodie op De rode ridder). Met Antisol bewijst Kim dat hij dit langebaanwerk ook onder de knie heeft.