Necromancy is te kwalificeren als een maffiastrip met een bovennatuurlijk tintje. Op het omslag kijkt een bleke vrouw met tenminste twee kogelgaten in haar bovenlichaam je met diep in de kassen liggende ogen aan. Later in het verhaal blijkt het om Brooke Adams, de echtgenote van de rijke en corrupte whiskysmokkelaar Gordon Devries, te gaan. Devries treurt om haar overlijden door toedoen van een kogelmoord. Zoon Jeff geeft zijn vader de schuld wat leidt tot een ernstig verstoorde vader-zoonrelatie.
Schrijver Fabien Nury voert het occultisme in dit eerste deel van een tweeluik met mate op. Bij aanvang blijkt Jeff met vrienden in staat tot het tot leven wekken van een dode. Onduidelijk blijft vooralsnog welke rol hij speelt. Ook een brabbelende buitenlander met een mysterieuze wolf draagt niet echt veel bij aan een verrassende verhaalwending of de beantwoording van openstaande vragen. Verder moet het verhaal het vooral van suggestieve scènes hebben; heel erg concreet wordt het (nog) niet. Dit veroorzaakt deels het uitkijken naar het vervolg en afronding - je wilt eigenlijk wel eens weten hoe het zit - maar ook deels onvrede over het te trage verloop van het verhaal. Een tipje van de sluier, een hint of desnoods wat verkeerde sporen had de vaart er beter in gehouden. Nu moeten we het doen met een dubieuze relatie van zoon Jeff, een overval op een whiskytransport en de zelfmoord van een leverancier.
Jack Manini - eerder verschenen van hem twee delen van De wet van de Kanun bij uitgeverij Daedalus - houdt het bij grimmig kleurgebruik. Terecht spat hij met zijn kleuren niet uit de ban als hij moordbeelden optekent of verhaalelementen toont met levende doden. Stemmige overzichtsshots wisselen uitvergrote plaatjes af. Met een vaste kadrering werkt hij al helemaal niet; dit werkt bij deze strip goed. Het succes van dit tweeluik valt en staat met de afronding in deel 2. De vraag is of de aftrap voor lezers voldoende aanknopingselementen biedt om dat te willen ondergaan.