De titel zet direct een duidelijke toon. 'Voor het ongeluk geboren' wekt geen luchtige verwachtingen. Een gevoel van onbehagen vlamt op, gevolgd door de hoop dat het verhaal meer zal belichamen dan de neerwaartse spiraal van een individu die eindeloos getart wordt door het noodlot.
De hoofdpersoon bevindt zich in de gevangenis. Julie, een jonge vrouw, mijmert kort over haar vrijlating en haar zoon. Ze wordt verdacht van moord. Een jeugdherinnering doorkruist haar gedachten. Een stiekem fikkie en een eerste tongzoen in ruil voor de zojuist gevonden medaille. Daarna een sprong terug naar de hedendaagse realiteit... de rechtbank. Vragen en verklaringen zullen leiden naar het vonnis. Weer beelden uit de kindertijd. Een hunkering naar aandacht en begrip van haar moeder. Julie’s levensloop ontvouwt zich op openhartige wijze. Luchtig, louter benoemend en daardoor extra schrijnend. Toch blijft ze als mens overeind en strijdbaar. Dat maakt het verhaal interessant. Julie moet niet alleen de rechter eerlijk in de ogen kijken, maar ook zichzelf. Dat vergt moed en zelfreflectie. Flarden weven langzaam verder naar inzicht en begrip. Waarom wordt ze verdacht van moord?
Dit eerste deel is duidelijk een opmaat naar verdere ontwikkelingen. Niet alleen het verhaal van Denis Lapière zit uitgekiend in elkaar, ook het tekenwerk van Olivier Grenson mag er zijn. De kadrering is filmisch. Een juiste balans tussen scherpte/ diepte brengt je als lezer dicht bij de belevingswereld van de personages. Er is veel aandacht besteed aan details en uitgewerkte achtergronden. De lichaamstaal is goed doordacht en even subtiel als recht voor zijn raap. Dat compenseert de gezichtexpressie, die wel kundig, maar met regelmaat wat vlak overkomt. Het wisselende kleurgebruik is treffend voor elke situatie en bijbehorende emoties. Ingetogen en enkel uitbundig waar nodig. Dit is werk van ervaren handen. De samenwerking tussen Grenson en Lapière blijkt beter dan de titel. Gelukkig maar.