Henk Backer (1898-1976) geldt als één van de belangrijkste Nederlandse strippioniers. Vanaf zijn debuut in 1922 in Rotterdamsch Nieuwsblad heeft hij tot aan zijn pensioen in 1963 een groot aantal stripfiguurtjes ontwikkeld die hun glorietijd beleefden tijdens het interbellum. Zijn populairste strip ging over de jongen Tripje en het meisje Lizebertha.
Kenmerkend voor zijn strips is de zeer schematische bijna minimalistische tekenstijl. Naast zijn strips tekende hij van 1930 tot aan een publicatieverbod door de nazi’s in 1943, en vanaf 1946 tot 1950, de gagstrip Adolphus. Het zijn, want daarin is niets veranderd, humoristische schetsjes rond een dikkig manneke met zeer weinig hoofdhaar en een snorretje à la Charlie Chaplin en de mislukte schilder uit Oostenrijk. Niets menselijks is hem vreemd. Een stevige borrel, een jofel rokertje, lekker vissen en een gezonde belangstelling voor de dames, kortom hij stort zich met verve in het leven.
Van de 145 afleveringen uit 1940 zijn er 64 opgenomen in deze stripparel. De oorlogsdreiging en het uitbreken daarvan zijn onderhuids aanwezig en geven de humor een navrant tintje, maar ook de traagheid van het bestaan in het interbellum is bijna voelbaar. De gags, die niets niets aan kracht hebben verloren, voeren de lezer mee naar die verloren tijd. Door het publiceren van deze tot het cultureel erfgoed behorende strip wordt een eertijds populaire tekenaar aan de vergetelheid ontrukt.