‘Sterven weggaan en weer terugkomen,’ de ondertitel van Zwaluwenspel, is ontleend aan een tekst die in Beiroet op een muur is geschreven. De tekst was een bron van inspiratie voor striptekenaar Zeina Abirached, die meent dat iedere Libanees op de vlucht is maar - net zoals bij de trektocht van zwaluwen - uiteindelijk naar het land terugkeert. Zo ook Abirached: zij woont inmiddels in Parijs, maar werd in 1981 geboren in Beiroet, tijdens de oorlog die Libanon jarenlang heeft geteisterd. In Oost-Beiroet woonde ze vlak naast de demarcatielijn, die de stad in tweeën deelde.
De demarcatielijn is de start van haar album. Vanuit vogelperspectief vliegen we het oostelijke deel van Beiroet aan en komen via stad, wijk, straat bij het appartementencomplex van Abiracheds ouders aan. Zandzakken, containers, betonblokken en prikkeldraad markeren de overgangszone van het gevaarlijke buiten (de sluipschutter!) naar het veilige binnen (vers gebakken taart uit de oven). In deze compacte binnenwereld maken we kennis met de zorgen en angsten van mensen in oorlog, maar ook met de bescherming en gezelligheid die familie en buren elkaar kunnen bieden. Dat Abirached de grafische school in Beiroet afrondde, spreekt uit haar strakke, verzorgde, haast filmische beeldtaal. Haar gestileerde tekeningen doen denken aan design en zijn een lust voor het oog. Ze is op haar sterkst wanneer ze de herhaling van pictografische beelden inzet om ieders onrust over dierbaren ‘buiten’ op te roepen. Stilte, met alleen het tikken van de klok - en dat vier pagina’s lang! Abirached vertelt een oorlogsgeschiedenis zonder wapens, bloed of gewonden. Verbluffend.