Voor hen die lyrisch waren over de achtdelige zojuist afgeronde reeks Boeddha van Osamu Tezuka: zijn Ode aan Kirihito is beter! Deze serie voldoet namelijk aan vele, zo niet alle eisen van een goed stripverhaal: een aangrijpende verhaallijn, soepele situatiewisselingen, voldoende vaart en karakteruitdieping. De tekeningen zijn minder manga dan in Boeddha en versterken, mede door de zwart/witte optekening, een scherp zicht op alle emoties. Ook zoomt Tezuka met zijn tekeningen vaker uit. Prachtige landschappen of overzichtsplaatjes zijn het gevolg. Het maakt de serie van een nog hoger realistischer gehalte. De karikaturaal getekende personages doen daar niets aan af.
Tezuka toont de Japanse jonge dokter Kirihito die naar een dorpje wordt gestuurd waar een bijzondere ziekte heerst. De mensen veranderen er in hondachtigen. Als Kirihito na enige tijd zelf besmet raakt en voor zijn omgeving spoorloos verdwijnt, komt het verhaal pas echt op stoom. De verschillende nevenpersonages die opdraven maken het verhaal extra onderhoudend. Al snel wordt duidelijk dat Tezuka niet het achterste van zijn tong heeft laten zien. Niet iedereen is of blijkt zoals hij of zij zich voordoet en intriges, machtspelletjes en afgunst voeren het dramatische geheel op. Daar waar Will Eisner als grondlegger van de Amerikaanse grafische roman wordt gezien, verdient Tezuka die titel voor de Japanse stripliteratuur.