Garrigue opent met drie tekstloze bladzijden. Het is een snikhete dag in Garrigue, een dorp in het departement Alpes de Haute-Provence. De stemming is dreigend, al na een paar platen weet je dat de afgebeelde persoon met autopech in ernstige problemen is geraakt. Zijn dood komt niet onverwacht en lijkt een kille, cynische afrekening. De dader behoort tot een vriendengroepje van vier mannen, ogenschijnlijk brave burgers, die in het diepste geheim hun duistere zaakjes uitvoeren. Tien jaar na deze laffe moord staat de moordenaar, zij aan zij met zijn vrienden Martial en Dédé, aan het graf van hun jong overleden kameraad Rémi. Martial, een vroegtijdig gepensioneerde gendarme, komt na de begrafenis in het huis Rémi bij toeval op het spoor van het slachtoffer van een decenium geleden. Hij komt steeds meer aanwijzingen tegen dat zijn vrienden met de zaak van doen hebben.
Corbeyran (pseudoniem van Eric Corberand) laat deze thriller aangenaam langzaam gisten. De vriendschappen en relaties tussen de vriendenclub beschrijft hij gedegen, met af en toe wat sprongen in de tijd, en intrigerend genoeg om uit te kijken naar het afsluitende deel. Het tekenwerk van Olivier Berlion heeft zo zijn beperkingen; de figuren kennen een houterige motoriek en een niet foutloze anatomie. Hij compenseert deze minpunten met sterke composities en fraai kleurgebruik.