Louis is een huurmoordenaar die langzaam lijkt weg te kwijnen in een ziekenhuisbed. Toch zit er nog veel kracht in hem: hij steekt de ene sigaret met de andere aan, voelt de verpleegster onder haar schort en weet uiteindelijk het hospitaal uit te sluipen. Eenmaal op straat pakt hij de draad weer op met moorden. Niet voor een opdrachtgever, maar voor zichzelf.
Spijt, rechtvaardigheid en verval zijn belangrijke thema’s in Schurkenbloed, het nieuwe album van tekenaar Jacques de Loustal en scenarist Philippe Paringaux. Ze werkten al vaker samen, onder andere voor de veel geprezen albums Besame mucho uit 1987 en Kid Kongo uit 1998. Van geraffineerde scenario's of overrompelend tekenwerk is bij hen geen sprake. De kracht van hun samenwerking zit vooral in de manier waarop ze een verhaal weten te vertellen.
De stijl van Loustal is opvallend en herkenbaar. De verhoudingen in lichamen en gezichten zijn niet altijd even natuurgetrouw. De afbeeldingen maken een naïeve, krasserige en vlakke indruk. Toch zijn ze knap gemaakt, want de regie en het kleurgebruik zijn virtuoos en de emoties van de karakters komen goed over. De teksten van Paringaux zijn niet minder sterk. Zijn stijl is ingetogen en beschrijvend. Opvallend is dat de tekst grotendeels onder de afbeeldingen staat; naar verhouding staan er weinig woorden in ballonnen.
Schurkenbloed is een zorgvuldig gedoseerd verhaal over de persoonlijke motieven en emoties van een moordenaar. Het rondspattende bloed van de slachtoffers is bijzaak. Een album voor fijnproevers dus.