Nomaden van de Spaanse tekenaar Xosé Tomás is een eerbetoon aan vrouwen die om diverse redenen in situaties zijn beland waarom ze niet hebben gevraagd. Daarbij gaat het onder andere om het moeten vluchten uit je eigen land, prostitutie, eenzaamheid, racisme, uitbuiting of een geheime lesbische relatie. Ze moeten daardoor als het ware rondzwerven in hun eigen wereld. Tomás toont aan de hand van deze korte, intieme portretten hoe gecompliceerd de werkelijkheid soms uitpakt voor mensen. Hij wil daarom juist hun menselijkheid tonen die vaak in dit soort situaties niet meer lijkt te bestaan. Dat lukt hem goed, al liggen de verhaallijnen wel voor de hand (een zwangere vluchtelinge, een prostituee, een vereenzaamde oudere, een meisje dat een terreuraanslag overleeft, e.d.) Het lukt hem jammer genoeg niet om hier boven uit te stijgen met een portret dat echt verrassend uitpakt. Tomás hanteert een verzorgde, schilderachtige realistische stijl die wel wat weg heeft van het werk van Miguelanxo Prado (beiden zijn geboren in La Coruña). Hij is in Spanje vooral bekend als jeugdboekenillustrator maar maakt ook regelmatig (humor)strips. Voor de in 1971 geboren tekenaar betekent Nomaden zijn debuut in het Nederlands taalgebied.