Comanche groeide onder Greg en Hermann in jaren 70 en 80 uit tot een cult-westernklassieker. Romain Renard heeft vele jaren later in geheel eigen stijl de finale geschreven. Met de tijd als rode draad in Weerzien met Comanche (Lauwert).

Weerzien met Comanche begint in 1930 en Red Dust is een eenzame oude man geworden, verscholend levend in de bossen onder de naam Cole Hupp. Hij wordt namelijk gezocht in verschillende staten. Op een dag krijgt hij bezoek van Vivienne Bosch, die hem namens de Library of Congress wil interviewen. Door haar overredingskracht weet ze hem te bewegen om weer naar de Drie Zessen-ranch van Comanche in Greenfalls, Wyoming te gaan. Red Dust heeft daar jarenlang gewerkt en avonturen beleefd, samen met de andere cowboys Toby en Clem.

In de eerste plaats is er een goede reden om Comanche weer te bezoeken, hij heeft in jaren geen contact met haar gehad, en in de tweede plaats kan Viviene hem tijdens de roadtrip interviewen. De reis verloopt niet zonder gevaren. Ze komen in een zandstorm terecht, maar dat valt nog in het niet bij de onaangename verrassingen die hem te wachten staan. Niet alleen wordt Red geplaagd door demonen uit het verleden, sommige kwelgeesten blijken nog springlevend. Maar ook de politie heeft lucht gekregen van zijn bestaan en zit hem op de hielen.

Tegenvoorstel

De auteur van deze strip, Romain Renard, kreeg van uitgeverij Lombard het voorstel om over een aantal iconische stripfiguren, waaronder Red Dust, uit het Kuifje-weekblad een korte strip te maken voor het jubileumalbum ter gelegenheid van de zevenenzeventigste verjaardag van het blad. Renard liet dit bezinken en kwam met een tegenvoorstel. Hij had inmiddels zoveel ideeën over de cowboy opgedaan, dat die niet pasten in een zestal pagina’s. Hij wilde Red situeren in een tijd waarin hij vergeten was en de wereld om hem heen snel veranderde. Met daaraan toegevoegd ook wat persoonlijke details.

In een e-mailvraaggesprek licht Renard toe dat hij als thema koos voor de tijd die we op deze planeet doorbrengen, ons vreugde maar ook spijt brengt en van ons heeft gemaakt tot wie we zijn. Daarnaast het besef dat ieder van ons getuige zal zijn van het verdwijnen van onze eigen wereld. De wereld waarin we ooit iets betekende, maar die zich ons hoogstwaarschijnlijk niet meer zal herinneren.

Natuurlijk was vooraf Hermann op de hoogte gesteld van het project. Toen hij hoorde dat Renard het verhaal zou tekenen, was hij gerustgesteld, want zijn tekeningen zijn heel verschillend en hij wilde niet iemand die hem probeerde te imiteren. Toen Hermann het onder ogen kreeg was hij geraakt door het resultaat, aldus Renard.

Kinderlijk plezier

Weerzien met Comanche is het eerste album dat de tekenaar op de computer heeft gemaakt. Zijn serie Melvile is bijvoorbeeld volledig in houtskool getekend. Momenteel is Renard bezig om dat verhaal als regisseur te bewerken voor een animatiefilm. Om productieredenen is de voorbereiding voor deze film op een computer gedaan. Hij heeft zijn eigen digitale tools ontwikkeld op basis van zijn houtskooltekeningen.

Toen hij aan Weerzien met Comanche begon, wilde hij deze digitale techniek op zijn tekeningen uitproberen. Hij voelde meteen een nieuw plezier in het werken. Toen Melvile uitkwam, was hij uitgeput en klaar om te stoppen met deze manier van werken. De nieuwe aanpak gaf hem het kinderlijke plezier van tekenen terug. Een ander medium, waarmee hij zichzelf kon verrassen.

Renard baseert zijn werk op veel documentatie, maar probeert daar afstand van te nemen wanneer hij met tekenen begint. Zijn tekeningen zijn geen bewerkte foto's (dat wordt hem vaak gevraagd), maar een herinterpretatie van de werkelijkheid, vertelt hij in de e-mailcorrespondentie. De keuze voor zwart/wit in Weerzien met Comanche was eigenlijk logisch, omdat hij met dit boek de indruk wil wekken alsof we een vergeten film uit die jaren herontdekken. Hij voegde daarvoor ook digitaal een korrel toe om het de uitstraling van een oude film te geven.

Verdienstelijke muzikant

De Verenigde Staten liggen hem nauw aan het hart omdat er wat familie van hem in Californië woont en hij die sinds zijn kindertijd bezoekt. Verder heeft Renard veel gereisd door Californië, Nevada en de staat Washington. Voor de tekeningen van de zandstormen wilde hij zich niet laten beïnvloeden door Dagen van zand van Aimée de Jongh. Die graphic novel heeft indruk op hem gemaakt en hij moest zichzelf dwingen om het niet opnieuw te lezen terwijl hij aan zijn album werkte, bang om iets over te nemen dat niet van hem was.

Opmerkelijk aan dit album is nog de ontdekking dat Renard niet alleen een veelzijdige tekenaar is, maar ook een verdienstelijke muzikant. Via een qr-code op de eerste bladzijde kom je bij drie nummers die hij zelf heeft gecomponeerd, geschreven en gezongen en waarbij hij ook nog eens de instrumenten bespeelde. Geweldige nummers! Volgend jaar kunnen we een nieuw album van hem bij Lombard verwachten.